تا به حال به تنگه واشی رفتین؟ بسیار دیدنیه. یک جلوه گاه طبیعی خیال انگیز. تنگه آبی بسیار زیبایی در دل کوه هایی بسیار زیبا و در اطراف اونها یک دشت بسیار زیبا.

اطراف فیروزکوهه و از تهران حدود دوساعتی فاصله داره. خاصیت منحصر به فرد این مکان اینه که باید پای پیاده به دل آب بزنی و از تنگه بگذری تا به دشت زیبای پشت اون برسی. البته برای عبور و مرور قاطر هم وجود داره، ولی اکثر مردم ترجیح میدن با پای خود از آب عبور کنن و از خنکای دلچسب و نرمی و نوازش امواج کوچیک اون بهره مند بشن. ارتفاع آب در جاهای مختلف متفاوته و از بالای مچ پا آغاز میشه و گاهی به کمر هم میرسه. البته گفته میشد، روزی که ما اونجا بودیم، کلا ارتفاع آب خیلی بالا نیست.

بعد از دشت اول یک تنگه دیگه هم وجود داره که فرقش با اولی اینه که باید از صخره های سرشار از آب و آبشار های کوچیک و لغزنده عبور کنی تا به آبشار زیبا و باشکوه بالای کوه برسی.
آب بسیار شفاف، زیبا، خنک و آهنگینه. با قدم زدن داخل اون آرامش دلنشینی را در وجودت احساس میکنی.

ولی حیف. حیف که این زیبایی و شکوه رو مردم ما با دست خودشون، هر جایی که تونستن، خدشه دار کردن. با ریختن آشغال پفک، بستنی، سیگار، آب معدنی،…

با اینکه در همه جای دشت محفظه های بزرگی برای ریختن آشغال قرار داده بودن، ولی مردم نه تنها به دشت و سبزی و طراوتش رحم نکرده بودند، بلکه آب روان و زیبا رو هم با آشغال های بد شکل خودشون آلوده کرده بودند. عکس ها کمی قضیه را بازگو میکنند:

این طبیعت مال ماست، این زیبایی ها برای ماست، چطور میتونیم این طور زخمی و خرابش کنیم؟؟

اگر ایران باشی حتما جدیدا خیلی این جمله ها رو شنیدی: “میخوام برم مالزی فوق بگیرم”، “دنبال کارای مهاجرت به استرالیا هستم”، “چی میشه اگه کانادا بهم ویزا بده؟ دوساله که دنبالشم”، “مجارستان و رومانی هم دانشگاه های خوبی داره، میخوام برم اونجا، تازه جز اروپا هم هست” و ….

قبلا راجع به فرار مغزها زیاد توی مطبوعات یا تلویزیون میدیدیم و میشنیدیم، ولی الان دیگه خبری از اون همه بحث و تاسف و تحلیل نیست. انگار این موضوع دیگه در ایران از بین رفته.
ولی واقعیتش یا اون چیزی که من شاهد اون هستم اینه که از 2 سال پیش به این طرف پدیده مهاجرت ایرانیان جوان (نخبه یا غیر نخبه) شدت بسیار زیادی گرفته. جدیدا یعنی از پاییز سال 86 به این طرف که کاملا همه گیر شده.

تعداد زیادی از افراد زیادی که میشناسم - باهاشون دوست هستم یا ارتباط های دیگه داریم- یکی یکی از ایران خارج میشن و یا به دنبال ترک وطن هستند. مخصوص یک طبقه یا صنف خاص هم نیست.
خیلی از هم دانشکده ای های سابقم -که توی رشته کامپیوتر و برق تحصیل میکردند و واقعا همه با استعداد و متخصص بودند- الان در دانشگاه های اروپا یا آمریکای شمالی تحصیل میکنند و اصلا هم قصد بازگشت به ایران را ندارند. خیلیا هم که نتوستن از دانشگاه های اونجا بورس بگیرن و مخارج تحصیل براشون سنگین می افتاد ، به مالزی رفتند و ادامه تحصیل میدن. در بین افراد فامیل و آشنا هم همین طور. اکثر همکلاسیهای کلاس زبانم آرزوی رفتن به اون طرف آب رو دارند، معلم زبانم ماه آینده به کانادا پرواز میکنه، جالب بود که چند روز پیش از مربی باشگاه ورزشی که به اونجا میرم هم شنیدم که قصد داره تا دو هفته آینده ایران را به مقصد مالزی ترک کنه. کار به جایی رسیده که مالزی هم دیگه به راحتی به ایرانی ها ویزا نمیده و دانشگاه های اونجا مدارک ایرانی ها رو به بهانه های مختلف رد میکنند.
هر چند این افرادی که گفتم در مشاغل و تخصص های مختلفی هستند، ولی چند وجه مشترک دارند :همه تحصیل کرده اند و در کار خود متخصص هستند، هیچ کدام نتونستن برای خود در ایران حداقل زندگی آسوده و آرامی درست کنند، همه سرخورده و نا امید هستند و میگن که در ایران هیچ کس هیچ ارزشی برای ما و توانایی های ما قائل نیست. مخصوصا افراد متاهل از فشار سنگین مالی شکایت دارند و افراد مجرد از نبود شادی و امید.

هر بار یکی از این دوستان رو میبینم که کارش درست شده و داره از ایران میره، دلم میگیره.
چرا؟ چرا باید جوان ها از کشورشون فرار کنند؟ چرا نمیتونن زندگی راحت و بی دغدغه ای داشته باشن؟ این همه هزینه و وقت که صرف تحصیل اینها شده به کجا میره؟ جای اینها رو چه کسی میخواد در ایران پر کنه؟ آیا من اشتباه میکنم که عقیده دارم هنوز هم ایران برای من دوست داشتنی جای دنیا برای زندگیست؟

عکس ها از سایت veer

وای بر من که در شهری نفس میکشم که نفس چند کارگر بیگناه اینگونه زیر آوار خفه می شود.

عکس از خبرگزاری فارس

لینک مطلب

راهيست راه عشق كه هيچش كناره نيست******* آنجا جز آنكه جان بسپارند چاره نيست

هرگه كه دل به عشق دهي خوش دمي بود******* در كار خير حاجت هيچ استخاره نيست

ديشب، يعني  8 تیر 1387 براي اولين بار فرصت اين را پيدا كردم كه صداي استاد آواز ايران محمدرضا شجريان را از نزديك بشنوم. استاد به مدت 8 شب به همراه گروه شهناز در تالار وزارت كشور كنسرت موسيقي ايراني برگزار كرد.

گروه شهناز گروه بسيار جواني بودند. در اينترنت و روزنامه ها خوانده بودم كه عده اي به خاطر اينكه استاد با اين گروه جوان تصميم به اجراي كنسرت گرفته، ناراضي هستند. من با اين افراد اصلا موافق نيستم. اولا كه شنيدن صداي شجريان با اشعار حافظ و مولانا با هر گونه سازي و اصلا بدون ساز هم بسيار زيبا و دلنشينه. در ضمن من به عنوان يك مخاطب عام (كه سر رشته تخصصي از موسيقي ندارم) اجراي گروه شهناز را در مناسب و قابل قبول ديدم. به جز فقط يك بار كه رامين صفايي نوازنده سنتور نت ها را اشتباه نواخت و بلافاصله تصحيح كرد، هيچ اشتباه فاحش ديگري مرتكب نشدند.من از اجراي سينا جهان آبادي نوازنده كمانچه خيلي خوشم اومد. البته چون عاشق صداي دف هستم از اجراي حسين رضايي نيا هم لذت بردم. كلا جواني گروه و تلاش گرم اونها براي بهترين اجرا حال و هوا و گرماي خاصي به سالن داده بود. من به شخصه تصميم شجريان براي اجرا با اين گروه جوان را تحسين ميكنم.

صدا و اجراي خود استاد هم كه طبق معمول بسيار عالي بود. من و همراهام و فكر كنم تمام سالن خيلي لذت بردند. واقعا صداي اين بشر معركه است و نيازي به توصيف من نداره. در ضمن صداش در سالن زيباتر و بم تر از اوني بود كه قبلا شنيده بودم. البته در ابتداي اجرا به مدت 2-3 ثانيه صداش گرفت، ولي سريعا درست شد. وقتي صداش گرفت براش ناراحت شدم، چون به هر حال مريضي خيلي سختي رو پشت سر گذاشته بود.

اشعار هم از حافظ، مولانا و سعدي و طبيعتا فوق العاده بود. اجراي تصنيف مرغ سحر در انتهاي برنامه هم بسيار عالي بود و همه رو تخت تاثير قرار داد به طوريكه اشك از چشم بعضي ها جاري شد. حسم رو زماني كه قسمت “جانب عاشق نگه، اي تازه گل ازين، بيشتر كن” رو ميخوند، نمي تونم وصف كنم.

در ابتداي برنامه استاد از مردم خواست كه عكس و فيلم نگيرند. همين تقاضا باعث شد با اينكه خيلي دوست داشتم يك عكس از اجرا بگيرم، اين كار رو نكنم. موقع ورود به سالن كيف ها رو كنترل ميكردند و دوربين ها رو ميگرفتند. مسخره اين بود كه موبايل هاي دوربين دار رو نميگرفتند! مسخره تر اينكه جيب ها رو كنترل نميكردن و من به راحتي دوربينم رو در جيبم گذاشتم و به سالن آوردم! به هر حال كه من به خاطر تقاضاي استاد نه فيلم گرفتم و عكس.

عكس از سايت www.opus125.org

شجريان فقط به اجراي برنامه پرداخت و بجز چند جمله اوليه با مردم صحبت نكرد. يادمه در كنسرت شهرام ناظري ، در طول اجرا خيلي با مردم حرف ميزد و البته راستش بيشتر از خودش تعريف ميكرد. برنامه هم كه طبق معمول با نيم ساعت تاخيرشروع شد. نظم سالن بد نبود ولي تهويه اصلا مناسب نبود و در طول اجرا مردم با بروشورها خودشون رو باد ميزدند. جالب اينكه سقف سالن هم صدا ميداد! در تمام زمان كنسرت صدايي مثل نم نم باران كه فكر كنم از تهويه بود از سقف مي آمد. بعضي از مردم هم عليرغم تقاضاي اوليه با موبايل مشغول تهيه فيلم و عكس شدند. مثلا مردي كه رديف جلوي من نشسته بود و با اينكه چند بار بهش تذكر دادند و حتي يك بار يك ربع به بيرون از سالن بردنش و باهاش صحبت كردند، دست از كارش برنداشت. واقعا دوست داشتم از سالن بيرونش ميكردند.

راستي جاي همايون شجريان هم خيلي خالي بود. خيلي دوست داشتم اجراي اون رو هم از نزديك ميديدم. البته مژگان شجريان دختر استاد به عنوان نوازنده سه تار و طراح صحنه در گروه حضور داشت و اجراي خوبي هم داشت. ضمنا محصولات فرهنگي هنري هم در جهت حمايت از شهر بم به فروش ميرسيد.

در ادامه ليست اجراها و اسامي گروه رو ذكر ميكنم:

بخش اول “رندان مست”
(دستگاه همايون)

1.پيش در آمد

2.زنگ شتر

3.ساز و آواز

4.تصنيف چشم ياري

5.ادامه ساز و آواز

6.تصنيف باد صبا

7.آواز شوشتري

8.چهر مضراب بيداد

9.ساز و آواز

10.تصنيف رندان مست

بخش دوم “مرغ خوشخوان”
(دستگاه شور)

1.پيش در آمد

2.ساز و آواز

3.تصنيف پيام نسيم

4.ساز و آواز

5.چهار مضراب

6.آواز مثنوي

7. تصنيف مرغ خوشخوان

گروه شهناز:

مجيد درخشاني/سرپرست گروه/تار، حسين رضايي نيا/دف/دايره، رامين صفايي/سنتور، كاوه معتمديان/كمانچه، سينا جهان ابادي/كمانچه، شاهو عندليبي/ ني، رادمان توكلي/تار، مژگان شجريان/سه تار، مهرداد ناصحي/قيچك التو، حامد افشاري/قيچك باس، محمدرضا ابراهيمي/عود، مهدي اميني/رباب، حميد قنبري /تنبك

اين هم يكي از اشعار اجرايي از سعدي كه بسيار دلنشين اجرا شد:

تو را نادیدن ما غم نباشد
که در خیلت به از ما کم نباشد
من از دست تو در عالم نهم روی
ولیکن چون تو در عالم نباشد
عجب گر در چمن بر پای خیزی
که سرو راست پیشت خم نباشد
مبادا در جهان دلتنگ رویی
که رویت بیند و خرم نباشد
من اول روز دانستم که این عهد
که با من می‌کنی محکم نباشد
که دانستم که هرگز سازگاری
پری را با بنی‌آدم نباشد
مکن یارا، دلم مجروح مگذار
که هیچم در جهان مرهم نباشد
بیا تا جان شیرین در تو ریزم
که بخل و دوستی با هم نباشد
نخواهم بی‌تو یک دم زندگانی
که طیب عشق بی همدم نباشد
نظر گویند سعدی با که داری
که غم با یار گفتن غم نباشد
حدیث دوست با دشمن نگویم
که هرگز مدعی محرم نباشد

قرون وسطاست، پيام صلح و مردم دوستي مسيح فراموش گشته است. کليسا رعب و وحشت فراواني در ميان مردم بر انگيخته، به طوري که حتي حکمرانان هم ازفرستاده هاي کليسا مي ترسند. هزاران انسان بي گناه به جرم کفر، الحاد، مسخ شدن توسط شيطان و جادوگري سوزانده و مجازات مي شوند. چون از طريق سوزانده شدن است که مورد بخشش خدا قرار مي گيرند.همه گناهکاراند مگر خلاف آن ثابت شود.
کليسا خود داراي ارتش است. ارتشي که هر چه دوست دارند مي کنند و هر که را مي خواهند مي کشند و بلا فاصله پس از اعتراف توسط کشيشان بخشيده مي شوند. مردم به اتهامات واهي محاکمه شده و مجبورند جان و مال خود را در اختيار کليسا قرار دهند. از اين طريق کليسا املاک و مستغلات و پول فراواني بدست مي آورد. کشيشان مردم را به دلايل شخصي محاکمه مي کنند، به دختران تجاوز ميکنند و بلافاصله با اعتراف نزد يکديگر تطهير مي شوند.
اوضاع به نام مسيح است و به کام شيطان. واي بر کساني که پيام خدا را وارونه جلوه مي دهند.
در اين ميان فقط دخترکي زيبا مي تواند پيام حقيقي مسيح که آرامش و محبت و اميد است را در قالب مادوناي باکره با چشم دل ببيند. او حيران است ميان اين همه تفاوت ميان دنياي کليسا و دنياي مادونا. گرفتار مي شود، به کشيشي دل مي بندد، با او رابطه برقرار مي کند، زندان مي شود، درد مي کشد و… تنها چيزي که از او باقي مي ماند ياد لبخند مادوناست.

عکس از سايت ماندگار

کتاب تلخي است، ولي به خواندنش مي ارزد، مخصوصا کساني که دورنمايي از تفتيش عقايد و خفقان کليساي قرون وسطي شنيده اند و حالا مي خواهند درباره آن بيشتر بدانند. داستان کتاب خيلي قوي نيست، ترجمه هم عالي نيست، ولي بعد مستند و تاريخي کتاب آنچنان شما را جذب مي کند که به اين کاستي ها توجه نمي کنيد و در پايان از خواندن آن راضي خواهيد بود. لااقل در مورد من که همين طور بود.

نام کتاب : مفتش و راهبه

نويسنده: کالين فالکنر

مترجم: جواد سيداشرف

ناشر: ققنوس

قيمت ريالی: 65000

ما ز بالاییم و بالا می رویم ———-ما ز دریاییم و دریا میرویم

ما از آن جا و از این جا نیستیم ——ما ز بی​جاییم و بی​جا می رویم

اعتراف ميكنم در حدي نيستم كه داعيه تفسير پيام انساني مولانا را داشته باشم.ولي ذكر اين نكته را براي خودم واجب ميدانم.

همه ميدانيم مدتي است كه كشورهاي همسايه سعي دارند با اظهار تعلق مفاخر علمي و فرهنگي ايراني به كشور خود، به نوعي براي خود پيشينه پرافتخار ايجاد كنند.همچنين به دلايل سياسي، فرهنگي و قوميتي سعي كرده اند نام خليج فارس را به اسامي مجعول تغيير دهند.

بدیهی است که ایرانیان هم از این قضیه ناراحت میشوند و تاراج میراث کهن خود را بر نمیتابند و سعی در اثبات تعلق این میراث به ایران میکنند و در این راه بعضی اوقات موفق و گاهی اوقات ناموفق بوده اند.
من هم ایرانی هستم و ایران را بسیار دوست دارم و از این گستاخی ناراحت و پریشان میشوم و بسیاری اوقات در این اعتراض ها شرکت کرده ام. ولی در این میان به نظر من قضیه مولانا کمی متفاوت است.

عکس از سایت سفارت ایران در هند

مولانا متعلق به تمام انسانهاست، پیام او فراتر از مرزهای ماست. این پیام انسانی را فدای خودخواهی هایمان نکنیم. چه ایران، چه ترکیه، چه اعراب…
دعوت او به بستن چشم ها بر این جهان، به گشودن دیده درون، به پرکشیدن از مرزهای خواستن و افسوس خوردن را محترم بشماریم.
اینجا بحث پربار تر بودن پیشینه تاریخی یک کشور نیست، بحث راه و هدف زندگیست. بگذارید بیشتر از اینکه هموطن او هستیم، هم مرام او باشیم.
معتقدم روحش از اینکه او را متعلق به یک کشور، یک نژاد، یک مذهب ، یک زبان بدانیم، آزرده خاطر خواهد بود که پیام او اوج گرفتن از همه این محدودیت ها و منیت های درون ماست. پس چطور ممکن است از جار و جنجال و طرف کشی و قومیت خواهی نا آرام نباشد؟
اعتراض ها و طومارها و بیانیه های ناسیونالیستی را برای خلیج پارس نگه دارید.

به جای این جنجال ها سعی کنیم جایگاهی را که در آن قرار داشت، درک کنیم و درس های گرانبهایش را در زندگی به کار ببندیم. ببینیم که چه چیز از نظر او بی ارزش و پست بود و چه چیز گرانبها و ماندنی. مطمئن باشید خود به خود مساله حل خواهد شد و دیگر کسی برای چیزی که حقیقتا متعلق به او نیست، افتخار نمیکند و سعی نمیکند خلا های بحرانی و حقیقی درون خود را با این دلخوشکنک ها پنهان کند.
تلاش کنیم که فریاد همیشگی او به گوش همه یعنی شخص ما، همسایه، همشهری، هموطن و بالاتر از همه همدردمان در هر کجای این دنیا برسد. همدرد در این درد مشترکی که همگی دچار آن هستیم.
ز زندان خلق را آزاد کردم
روان عاشقان را شاد کردم
دهان اژدها را بر دریدم
طریق عشق را آباد کردم
زهی باغی که من ترتیب کردم
زهی شهری که من بنیاد کردم
جهان داند که تا من شاه اویم
بدادم داد ملک و داد کردم
جهان داند که بیرون از جهانم
تصور بهر استشهاد کردم

برنامه مثلث شیشه ای را تا بحال دیده اید؟ برنامه ای که مثلا قرار است جنجالی باشد و مهمانان را به چالش بکشاند. ولی اگر قسمتی از این برنامه را دیده باشید، متوجه شده اید که نه از چالش خبری است و نه شفاف سازی صورت میگیرد. جنجال های مصنوعی و مزه پراکنی های جناب آقای رشیدپور مجری برنامه هم دردی از برنامه دوا نمیکند و هر بیننده فهیم به سرعت متوجه مصنوعی بودن فضای برنامه میشود. تصنعی که زاییده محافظه کاری بالای رسانه ای در ایران است.
اما دیشب یعنی 4 خرداد وقتی در میانه برنامه با آن همراه شدم، متوجه شدم که مهمان آقای پزشکی هستند که گویا رئیس بخش جراحی فک و صورت بیمارستان شریعتی تهران میباشند.
نکته اصلی این بود که رشیدپور حالت متملقانه و رام و محافظه کار خود را به کناری گذاشته بود و با لحنی طلبکارانه و گاه پوزخند های بی ادبانه آقای دکتر را مورد هجوم قرار داده بود. گویا ایشان تمام جسارت خود را در برنامه های قبل تلنبار کرده و اکنون رها ساخته بود و مسلما هیچ ترسی هم از بازخواست فردا نداشت. این طرز رفتار در پایان مورد اعتراض دکتر هم قرار گرفت. شخصی که مطمئنا تحصیل کرده ترین فرد در میان مهمانان این برنامه بود.

فارغ از بحثی که در جریان بود ، (هر چند از لحاظ منطقی به نظر من کاملا حق با مهمان برنامه بود) این نکته را با تمام وجود احساس کردم که گویا هر چه تحصیل کرده تر باشی، دیوارت در این مملکت کوتاه تر است.هر چه بیشتر زحمت کشیده باشی، برای گرفتن دستمزد بیشتر کمتر محق جلوه میکنی و دست همه برای حمله و انتقاد از تو باز است.
شاهد بوده اید که افزایش دستمزد چند هزار تومانی پزشکان هر بار چه سر و صدایی به پا میکند، در حالیکه بقیه افزایش قیمت ها کاملا عادی و زاییده تورم است. چون از نزدیک شاهد سختی ها و مشکلات و شب بیداری های پزشکان هستم، خنده ام میگیرد وقتی به عنوان مثال به راحتی برای رنگ کردن دسته ای از موهایمان یا خرید یک تکه لباس کوچک به راحتی 30-40 هزار تومان میپردازیم، ولی پرداخت 8 هزار تومان ویزیت یک پزشک را به عنوان مزد زحمات بیش از ده ساله اش روا نمیدانیم و کمی دست و دلمان میلرزد.

هر وقت این دختر را با صورت آرام و تیپ دانشجویی میبینم که هر روز نزدیک یکی از یکی از شلوغ ترین میدون های شهر (البته در گوشه ای خلوت) ساکت و آروم میایسته و دستمال میفروشه، صورتم داغ میشه.

رفتارش، ظاهرش، نگاهش با بقیه دست فروش ها خیلی فرق داره.

نمیدونم کدوم نیاز اونو مجبور به این کار کرده؟ کمک خرج پدر و مادر پیر یا شوهر بیکار؟ تامین هزینه تحصیل؟ ادای یک قرض؟ اجاره عقب افتاده؟ خریدن یک کیلو گوشت در ماه برای خواهر و برادرای کوچیکتر؟ داشتن یک زندگی بخور و نمیر؟

غروب يك روز تعطيل، محوطه متروي كرج
اولين بار بود كه اونجا آمده بودم.
هم نابلدي و هم تاريكي هوا و هم اراذلي كه كم و بيش در اطراف به چشم ميخوردند، باعث شده بود واقعا وحشت زده بشم و به دنبال راهي براي فرار از اون فضا بگردم. متاسفانه براي مقصد مورد نظر من ماشيني وجود نداشت و هوا كم كم تاريك ميشد.
بعد از تقريبا يك ربع ساعت انتظار يك ماشين از راه رسيد. وقتي خواستم به عنوان آخرين مسافر ماشين بعد از سه مرد سوار بشم، ناگهان مردي كه گويا تازه از راه رسيده بود، خودش را جلوي من انداخت و با استفاده از قدرت مرد بودن در جامعه در حالي كه در چشم هاي من نگاه ميكرد، سوار شد، در را بست و ماشين رفت…

غروب، تاريكي، حاشيه شهر، يك دختر جوان…

احساس كردم كلمات شرف، غيرت، احترام، مردانگي…براي جامعه امروز من واژه هايي از دست رفته اند، واژه هايي فراموش شده.

بغضم را فرو دادم و منتظر ايستادم.

گاهي اوقات احتياط شرط عقل نيست.

شجاعت داشته باشيد، و ضرب المثل هاي قديمي را در آن هنگام دور بريزيد.