راهيست راه عشق كه هيچش كناره نيست******* آنجا جز آنكه جان بسپارند چاره نيست

هرگه كه دل به عشق دهي خوش دمي بود******* در كار خير حاجت هيچ استخاره نيست

ديشب، يعني  8 تیر 1387 براي اولين بار فرصت اين را پيدا كردم كه صداي استاد آواز ايران محمدرضا شجريان را از نزديك بشنوم. استاد به مدت 8 شب به همراه گروه شهناز در تالار وزارت كشور كنسرت موسيقي ايراني برگزار كرد.

گروه شهناز گروه بسيار جواني بودند. در اينترنت و روزنامه ها خوانده بودم كه عده اي به خاطر اينكه استاد با اين گروه جوان تصميم به اجراي كنسرت گرفته، ناراضي هستند. من با اين افراد اصلا موافق نيستم. اولا كه شنيدن صداي شجريان با اشعار حافظ و مولانا با هر گونه سازي و اصلا بدون ساز هم بسيار زيبا و دلنشينه. در ضمن من به عنوان يك مخاطب عام (كه سر رشته تخصصي از موسيقي ندارم) اجراي گروه شهناز را در مناسب و قابل قبول ديدم. به جز فقط يك بار كه رامين صفايي نوازنده سنتور نت ها را اشتباه نواخت و بلافاصله تصحيح كرد، هيچ اشتباه فاحش ديگري مرتكب نشدند.من از اجراي سينا جهان آبادي نوازنده كمانچه خيلي خوشم اومد. البته چون عاشق صداي دف هستم از اجراي حسين رضايي نيا هم لذت بردم. كلا جواني گروه و تلاش گرم اونها براي بهترين اجرا حال و هوا و گرماي خاصي به سالن داده بود. من به شخصه تصميم شجريان براي اجرا با اين گروه جوان را تحسين ميكنم.

صدا و اجراي خود استاد هم كه طبق معمول بسيار عالي بود. من و همراهام و فكر كنم تمام سالن خيلي لذت بردند. واقعا صداي اين بشر معركه است و نيازي به توصيف من نداره. در ضمن صداش در سالن زيباتر و بم تر از اوني بود كه قبلا شنيده بودم. البته در ابتداي اجرا به مدت 2-3 ثانيه صداش گرفت، ولي سريعا درست شد. وقتي صداش گرفت براش ناراحت شدم، چون به هر حال مريضي خيلي سختي رو پشت سر گذاشته بود.

اشعار هم از حافظ، مولانا و سعدي و طبيعتا فوق العاده بود. اجراي تصنيف مرغ سحر در انتهاي برنامه هم بسيار عالي بود و همه رو تخت تاثير قرار داد به طوريكه اشك از چشم بعضي ها جاري شد. حسم رو زماني كه قسمت “جانب عاشق نگه، اي تازه گل ازين، بيشتر كن” رو ميخوند، نمي تونم وصف كنم.

در ابتداي برنامه استاد از مردم خواست كه عكس و فيلم نگيرند. همين تقاضا باعث شد با اينكه خيلي دوست داشتم يك عكس از اجرا بگيرم، اين كار رو نكنم. موقع ورود به سالن كيف ها رو كنترل ميكردند و دوربين ها رو ميگرفتند. مسخره اين بود كه موبايل هاي دوربين دار رو نميگرفتند! مسخره تر اينكه جيب ها رو كنترل نميكردن و من به راحتي دوربينم رو در جيبم گذاشتم و به سالن آوردم! به هر حال كه من به خاطر تقاضاي استاد نه فيلم گرفتم و عكس.

عكس از سايت www.opus125.org

شجريان فقط به اجراي برنامه پرداخت و بجز چند جمله اوليه با مردم صحبت نكرد. يادمه در كنسرت شهرام ناظري ، در طول اجرا خيلي با مردم حرف ميزد و البته راستش بيشتر از خودش تعريف ميكرد. برنامه هم كه طبق معمول با نيم ساعت تاخيرشروع شد. نظم سالن بد نبود ولي تهويه اصلا مناسب نبود و در طول اجرا مردم با بروشورها خودشون رو باد ميزدند. جالب اينكه سقف سالن هم صدا ميداد! در تمام زمان كنسرت صدايي مثل نم نم باران كه فكر كنم از تهويه بود از سقف مي آمد. بعضي از مردم هم عليرغم تقاضاي اوليه با موبايل مشغول تهيه فيلم و عكس شدند. مثلا مردي كه رديف جلوي من نشسته بود و با اينكه چند بار بهش تذكر دادند و حتي يك بار يك ربع به بيرون از سالن بردنش و باهاش صحبت كردند، دست از كارش برنداشت. واقعا دوست داشتم از سالن بيرونش ميكردند.

راستي جاي همايون شجريان هم خيلي خالي بود. خيلي دوست داشتم اجراي اون رو هم از نزديك ميديدم. البته مژگان شجريان دختر استاد به عنوان نوازنده سه تار و طراح صحنه در گروه حضور داشت و اجراي خوبي هم داشت. ضمنا محصولات فرهنگي هنري هم در جهت حمايت از شهر بم به فروش ميرسيد.

در ادامه ليست اجراها و اسامي گروه رو ذكر ميكنم:

بخش اول “رندان مست”
(دستگاه همايون)

1.پيش در آمد

2.زنگ شتر

3.ساز و آواز

4.تصنيف چشم ياري

5.ادامه ساز و آواز

6.تصنيف باد صبا

7.آواز شوشتري

8.چهر مضراب بيداد

9.ساز و آواز

10.تصنيف رندان مست

بخش دوم “مرغ خوشخوان”
(دستگاه شور)

1.پيش در آمد

2.ساز و آواز

3.تصنيف پيام نسيم

4.ساز و آواز

5.چهار مضراب

6.آواز مثنوي

7. تصنيف مرغ خوشخوان

گروه شهناز:

مجيد درخشاني/سرپرست گروه/تار، حسين رضايي نيا/دف/دايره، رامين صفايي/سنتور، كاوه معتمديان/كمانچه، سينا جهان ابادي/كمانچه، شاهو عندليبي/ ني، رادمان توكلي/تار، مژگان شجريان/سه تار، مهرداد ناصحي/قيچك التو، حامد افشاري/قيچك باس، محمدرضا ابراهيمي/عود، مهدي اميني/رباب، حميد قنبري /تنبك

اين هم يكي از اشعار اجرايي از سعدي كه بسيار دلنشين اجرا شد:

تو را نادیدن ما غم نباشد
که در خیلت به از ما کم نباشد
من از دست تو در عالم نهم روی
ولیکن چون تو در عالم نباشد
عجب گر در چمن بر پای خیزی
که سرو راست پیشت خم نباشد
مبادا در جهان دلتنگ رویی
که رویت بیند و خرم نباشد
من اول روز دانستم که این عهد
که با من می‌کنی محکم نباشد
که دانستم که هرگز سازگاری
پری را با بنی‌آدم نباشد
مکن یارا، دلم مجروح مگذار
که هیچم در جهان مرهم نباشد
بیا تا جان شیرین در تو ریزم
که بخل و دوستی با هم نباشد
نخواهم بی‌تو یک دم زندگانی
که طیب عشق بی همدم نباشد
نظر گویند سعدی با که داری
که غم با یار گفتن غم نباشد
حدیث دوست با دشمن نگویم
که هرگز مدعی محرم نباشد

برنامه مثلث شیشه ای را تا بحال دیده اید؟ برنامه ای که مثلا قرار است جنجالی باشد و مهمانان را به چالش بکشاند. ولی اگر قسمتی از این برنامه را دیده باشید، متوجه شده اید که نه از چالش خبری است و نه شفاف سازی صورت میگیرد. جنجال های مصنوعی و مزه پراکنی های جناب آقای رشیدپور مجری برنامه هم دردی از برنامه دوا نمیکند و هر بیننده فهیم به سرعت متوجه مصنوعی بودن فضای برنامه میشود. تصنعی که زاییده محافظه کاری بالای رسانه ای در ایران است.
اما دیشب یعنی 4 خرداد وقتی در میانه برنامه با آن همراه شدم، متوجه شدم که مهمان آقای پزشکی هستند که گویا رئیس بخش جراحی فک و صورت بیمارستان شریعتی تهران میباشند.
نکته اصلی این بود که رشیدپور حالت متملقانه و رام و محافظه کار خود را به کناری گذاشته بود و با لحنی طلبکارانه و گاه پوزخند های بی ادبانه آقای دکتر را مورد هجوم قرار داده بود. گویا ایشان تمام جسارت خود را در برنامه های قبل تلنبار کرده و اکنون رها ساخته بود و مسلما هیچ ترسی هم از بازخواست فردا نداشت. این طرز رفتار در پایان مورد اعتراض دکتر هم قرار گرفت. شخصی که مطمئنا تحصیل کرده ترین فرد در میان مهمانان این برنامه بود.

فارغ از بحثی که در جریان بود ، (هر چند از لحاظ منطقی به نظر من کاملا حق با مهمان برنامه بود) این نکته را با تمام وجود احساس کردم که گویا هر چه تحصیل کرده تر باشی، دیوارت در این مملکت کوتاه تر است.هر چه بیشتر زحمت کشیده باشی، برای گرفتن دستمزد بیشتر کمتر محق جلوه میکنی و دست همه برای حمله و انتقاد از تو باز است.
شاهد بوده اید که افزایش دستمزد چند هزار تومانی پزشکان هر بار چه سر و صدایی به پا میکند، در حالیکه بقیه افزایش قیمت ها کاملا عادی و زاییده تورم است. چون از نزدیک شاهد سختی ها و مشکلات و شب بیداری های پزشکان هستم، خنده ام میگیرد وقتی به عنوان مثال به راحتی برای رنگ کردن دسته ای از موهایمان یا خرید یک تکه لباس کوچک به راحتی 30-40 هزار تومان میپردازیم، ولی پرداخت 8 هزار تومان ویزیت یک پزشک را به عنوان مزد زحمات بیش از ده ساله اش روا نمیدانیم و کمی دست و دلمان میلرزد.