تقریبا هر روز میدیدمشان، جلوی ورودی مترو، دو پیرمرد شاد، قد کوتاه و ژنده پوش. با چشمهایی مهربان و لبهایی خندان.
یکی سازمیزد و یکی دهل، آهنگ های خیلی شاد میزدند. یکی همیشه جمله های شادی میگفت که من هیچ وقت نمیفهمیدم.
همه با رغبت و با لبخند به آنها پول میدادند. من وقتی به آن محدوده نزدیک میشدم، دنبالشان میگشتم. انرژی مثبت زیادی در فضا پخش میکردند.

روز اول محرم که به محوطه مترو رسیدم، یادم افتاد که پیرمرد ها را یک ماه یا شاید دوماه نبینم. یعنی در این دو ماه چطور زندگی میکنند؟ از کجا پول برای زندگی در میارن؟ دو پیرمرد بالای هفتاد سال که فقط بلدند آهنگ های شاد بنوازند و لب ها را خندان کنند، که بلد نیستند آهنگ غم و نا امیدی بنوازند، چطور در این مدت گذران زندگی میکنند؟
کاش….

تا به حال به تنگه واشی رفتین؟ بسیار دیدنیه. یک جلوه گاه طبیعی خیال انگیز. تنگه آبی بسیار زیبایی در دل کوه هایی بسیار زیبا و در اطراف اونها یک دشت بسیار زیبا.

اطراف فیروزکوهه و از تهران حدود دوساعتی فاصله داره. خاصیت منحصر به فرد این مکان اینه که باید پای پیاده به دل آب بزنی و از تنگه بگذری تا به دشت زیبای پشت اون برسی. البته برای عبور و مرور قاطر هم وجود داره، ولی اکثر مردم ترجیح میدن با پای خود از آب عبور کنن و از خنکای دلچسب و نرمی و نوازش امواج کوچیک اون بهره مند بشن. ارتفاع آب در جاهای مختلف متفاوته و از بالای مچ پا آغاز میشه و گاهی به کمر هم میرسه. البته گفته میشد، روزی که ما اونجا بودیم، کلا ارتفاع آب خیلی بالا نیست.

بعد از دشت اول یک تنگه دیگه هم وجود داره که فرقش با اولی اینه که باید از صخره های سرشار از آب و آبشار های کوچیک و لغزنده عبور کنی تا به آبشار زیبا و باشکوه بالای کوه برسی.
آب بسیار شفاف، زیبا، خنک و آهنگینه. با قدم زدن داخل اون آرامش دلنشینی را در وجودت احساس میکنی.

ولی حیف. حیف که این زیبایی و شکوه رو مردم ما با دست خودشون، هر جایی که تونستن، خدشه دار کردن. با ریختن آشغال پفک، بستنی، سیگار، آب معدنی،…

با اینکه در همه جای دشت محفظه های بزرگی برای ریختن آشغال قرار داده بودن، ولی مردم نه تنها به دشت و سبزی و طراوتش رحم نکرده بودند، بلکه آب روان و زیبا رو هم با آشغال های بد شکل خودشون آلوده کرده بودند. عکس ها کمی قضیه را بازگو میکنند:

این طبیعت مال ماست، این زیبایی ها برای ماست، چطور میتونیم این طور زخمی و خرابش کنیم؟؟