همیشه روزمرگی را یکی از بدترین دردهای انسان میدانستم. تکرار، تکرار، تکرار…بدون هیچ اتفاق تازه ای، بدون هیچ هیجان و عشقی، بدون هیچ تلاش و آرزویی. انسان واقعا مسخ میشود، این طورنیست؟

تمام فکر و ذکرم این بود که چطور خود را از این مرداب عمیق بیرون بکشم و با این حال نفس حالت روزمرگی باعث شده بود هیچ تلاشی برای بیرون آمدن از مرداب انجام ندهم.

تا اینکه آمد، گردباد حادثه را می گویم . آمد و تمام کسالت ها و ناخشنودی های روزمرگیم را با خود برد. به آرزویم رسیده بودم، نه؟ از مرداب بیرون آمده بودم. ولی….گردباد حادثه پر از هراس، نگرانی، وحشت و رنج بود.

خدایا نه، من را به همان کنج روزمرگی شیرینم برگردان! چطور نفهمیدم که چه فرصتی بزرگی برایم بود مردابی که به راحتی میتوانستم جاریش بسازم. تنها تلنگر و حرکت من نیاز بود تا آب روان جاری شود. کنترل همه چیز دست خود من بود، دست خود من…ولی عنان این طوفان وحشت زا بدست من نیست. خراب میکند و میشکند و با خود میبردم.
.
.
.
اکنون که از آن طوفان وحشت زا خلاص شده ام، مشغول مزه مزه کردن روزمرگی های شیرینم هستم. عجب فرصتی بود و من نمی دانستم. باید راه جاری شدن را پیدا کنم.
.
.
.
روزمرگی هایتان را ارج نهید، لطفا