اگر ایران باشی حتما جدیدا خیلی این جمله ها رو شنیدی: “میخوام برم مالزی فوق بگیرم”، “دنبال کارای مهاجرت به استرالیا هستم”، “چی میشه اگه کانادا بهم ویزا بده؟ دوساله که دنبالشم”، “مجارستان و رومانی هم دانشگاه های خوبی داره، میخوام برم اونجا، تازه جز اروپا هم هست” و ….

قبلا راجع به فرار مغزها زیاد توی مطبوعات یا تلویزیون میدیدیم و میشنیدیم، ولی الان دیگه خبری از اون همه بحث و تاسف و تحلیل نیست. انگار این موضوع دیگه در ایران از بین رفته.
ولی واقعیتش یا اون چیزی که من شاهد اون هستم اینه که از 2 سال پیش به این طرف پدیده مهاجرت ایرانیان جوان (نخبه یا غیر نخبه) شدت بسیار زیادی گرفته. جدیدا یعنی از پاییز سال 86 به این طرف که کاملا همه گیر شده.

تعداد زیادی از افراد زیادی که میشناسم – باهاشون دوست هستم یا ارتباط های دیگه داریم- یکی یکی از ایران خارج میشن و یا به دنبال ترک وطن هستند. مخصوص یک طبقه یا صنف خاص هم نیست.
خیلی از هم دانشکده ای های سابقم -که توی رشته کامپیوتر و برق تحصیل میکردند و واقعا همه با استعداد و متخصص بودند- الان در دانشگاه های اروپا یا آمریکای شمالی تحصیل میکنند و اصلا هم قصد بازگشت به ایران را ندارند. خیلیا هم که نتوستن از دانشگاه های اونجا بورس بگیرن و مخارج تحصیل براشون سنگین می افتاد ، به مالزی رفتند و ادامه تحصیل میدن. در بین افراد فامیل و آشنا هم همین طور. اکثر همکلاسیهای کلاس زبانم آرزوی رفتن به اون طرف آب رو دارند، معلم زبانم ماه آینده به کانادا پرواز میکنه، جالب بود که چند روز پیش از مربی باشگاه ورزشی که به اونجا میرم هم شنیدم که قصد داره تا دو هفته آینده ایران را به مقصد مالزی ترک کنه. کار به جایی رسیده که مالزی هم دیگه به راحتی به ایرانی ها ویزا نمیده و دانشگاه های اونجا مدارک ایرانی ها رو به بهانه های مختلف رد میکنند.
هر چند این افرادی که گفتم در مشاغل و تخصص های مختلفی هستند، ولی چند وجه مشترک دارند :همه تحصیل کرده اند و در کار خود متخصص هستند، هیچ کدام نتونستن برای خود در ایران حداقل زندگی آسوده و آرامی درست کنند، همه سرخورده و نا امید هستند و میگن که در ایران هیچ کس هیچ ارزشی برای ما و توانایی های ما قائل نیست. مخصوصا افراد متاهل از فشار سنگین مالی شکایت دارند و افراد مجرد از نبود شادی و امید.

هر بار یکی از این دوستان رو میبینم که کارش درست شده و داره از ایران میره، دلم میگیره.
چرا؟ چرا باید جوان ها از کشورشون فرار کنند؟ چرا نمیتونن زندگی راحت و بی دغدغه ای داشته باشن؟ این همه هزینه و وقت که صرف تحصیل اینها شده به کجا میره؟ جای اینها رو چه کسی میخواد در ایران پر کنه؟ آیا من اشتباه میکنم که عقیده دارم هنوز هم ایران برای من دوست داشتنی جای دنیا برای زندگیست؟

عکس ها از سایت veer