برنامه مثلث شیشه ای را تا بحال دیده اید؟ برنامه ای که مثلا قرار است جنجالی باشد و مهمانان را به چالش بکشاند. ولی اگر قسمتی از این برنامه را دیده باشید، متوجه شده اید که نه از چالش خبری است و نه شفاف سازی صورت میگیرد. جنجال های مصنوعی و مزه پراکنی های جناب آقای رشیدپور مجری برنامه هم دردی از برنامه دوا نمیکند و هر بیننده فهیم به سرعت متوجه مصنوعی بودن فضای برنامه میشود. تصنعی که زاییده محافظه کاری بالای رسانه ای در ایران است.
اما دیشب یعنی 4 خرداد وقتی در میانه برنامه با آن همراه شدم، متوجه شدم که مهمان آقای پزشکی هستند که گویا رئیس بخش جراحی فک و صورت بیمارستان شریعتی تهران میباشند.
نکته اصلی این بود که رشیدپور حالت متملقانه و رام و محافظه کار خود را به کناری گذاشته بود و با لحنی طلبکارانه و گاه پوزخند های بی ادبانه آقای دکتر را مورد هجوم قرار داده بود. گویا ایشان تمام جسارت خود را در برنامه های قبل تلنبار کرده و اکنون رها ساخته بود و مسلما هیچ ترسی هم از بازخواست فردا نداشت. این طرز رفتار در پایان مورد اعتراض دکتر هم قرار گرفت. شخصی که مطمئنا تحصیل کرده ترین فرد در میان مهمانان این برنامه بود.

فارغ از بحثی که در جریان بود ، (هر چند از لحاظ منطقی به نظر من کاملا حق با مهمان برنامه بود) این نکته را با تمام وجود احساس کردم که گویا هر چه تحصیل کرده تر باشی، دیوارت در این مملکت کوتاه تر است.هر چه بیشتر زحمت کشیده باشی، برای گرفتن دستمزد بیشتر کمتر محق جلوه میکنی و دست همه برای حمله و انتقاد از تو باز است.
شاهد بوده اید که افزایش دستمزد چند هزار تومانی پزشکان هر بار چه سر و صدایی به پا میکند، در حالیکه بقیه افزایش قیمت ها کاملا عادی و زاییده تورم است. چون از نزدیک شاهد سختی ها و مشکلات و شب بیداری های پزشکان هستم، خنده ام میگیرد وقتی به عنوان مثال به راحتی برای رنگ کردن دسته ای از موهایمان یا خرید یک تکه لباس کوچک به راحتی 30-40 هزار تومان میپردازیم، ولی پرداخت 8 هزار تومان ویزیت یک پزشک را به عنوان مزد زحمات بیش از ده ساله اش روا نمیدانیم و کمی دست و دلمان میلرزد.