چند روز پیش در وبلاگی مطلبی دیدم به این شرح:
1- هیچ کس وبلاگ شما رو به خاطر مطالب جالبی که نوشته اید نمی خواند.
2- اگه ترافیک وبلاگتون پایینه به این دلیله که تازگیا برای کسی کامنت نذاشتین.
3- تنها کسی که از خواندن مطالب شما لذت می برد، خودتان هستید.
4- تنها کسی حداقل یکی از پستهای شما را به طور کامل خوانده است، خودتان هستید.
5- اگه تعداد کامنتهای شما زیاد شده به این دلیله که عدۀ زیادی آپ کرده اند و منتظرند تا پست جدیدشان خوانده شود.
6- اگه مدتیه که از شخص خاصی کامنت نداشته اید، به این دلیله اون شخص مدت زیادیه که آپ نکرده.
7- شما نباید به دنبال نوشتن مطالب جالب در وبلاگتان باشید، بلکه بیشتر به نوشتن کامنتهای جالب برای دیگران فکر کنید.

نتیجه: وبلاگ نویسی، زیر مجموعۀ کامنت نویسی است.

راستش دیدن این مطلب کلی منو به فکر فرو برد، یعنی واقعا این طوره؟اگر کسی بیاد و برای شما کامنت بزاره و نوشته هاتون رو بخونه برای مطلب شما نیست؟برای اینه که خودشو به شما نشون بده و انتظار متقابل داره؟من که اصلا اینجور نیستم، هرچند تازه وبلاگ نویسی رو تجربه میکنم، ولی اگر پای یه مطلبی فقط بنویسم جالبه برای اینه که واقعا این مطلب به نظرم جالب اومده ، من به وبلاگهایی سر میزنم که واقعا مباحثشون رو دوست داشته باشم و ازخوندن اونا لذت ببرم.اصلا مگه هدف ما از وبلاگ نویسی چیه؟اینکه خودنمایی کنیم؟یا کسی را به نحوی مجبور کنیم تا از مطالبمون لذت ببره؟آیا چنین خواننده هایی مطلوب ماهستند؟
یا اینکه میخواهیم علایق ، دانش و احساساتمون رو با بقیه به اشتراک بگذاریم؟
من تازه کار یه کم بدبین شدم نسبت به جو وبلاگستان، نمیدونم بقیه چی فکر میکنن.