گاهي اوقات احتياط شرط عقل نيست.

شجاعت داشته باشيد، و ضرب المثل هاي قديمي را در آن هنگام دور بريزيد.

پ ن : منبع عکس رو نمیدونم.
پ ن 2 : آخی! به زبان c نوشتنش.

دلم برات تنگ شده جونم

میخوام ببینمت نمیتونم

هر روزتان نوروز

آرزوی خیلی قشنگیه،  تا حالا بهش فکر کردین؟

لطفا یک راه دیگه برای ضرر زدن به شرکت مخابرات پیدا کنید!

از نیمه دوم اسفند موجی با عنوان تحریم اس ام اس های نوروزی ایجاد شده بود و به واسطه ایمیل و آفلاین یا گفتگو میدیدیم و میشنیدیم که بیایید برای سال جدید به هیچ کس اس ام اس تبریک نفرستیم وبه قولی حال مخابرات رو بگیریم و از این سود هنگفت محرومش کنیم.

من هم در وهله اول از طرفداران این طرح بودم ولی امروز فهمیدم که نمیشه…

به این دلیل که اس ام اس که عمر زیادی از آن در ایران نمیگذره، جزئی از فرهنگ ماشده و یکی از محبوبترین وسایل ارتباطی. فکر کنید چقدر آسان با تایپ چند کلمه و فشار دادن چند دکمه میشه سال جدید را به n نفر تبریک گفت. خوب اگر اس ام اس نزنیم چه کار کنیم؟ اگرقرار باشه به همه این n نفر تلفن بزنیم که سود خیلی بیشتری را روانه جیب های مخابرات کرده و جیب های خود را کاملا خالی می کنیم. اینترنت هم خیلی کاربردی نداره، چون اکثر مردم ایران هنوز به اینترنت دسترسی ندارند و اگر هم داشته باشند اکثرا این نوع تبریک گقتن رو قبول ندارند.مثل قدیم هم نیست که به عید دیدنی دوستان و آشنایان دور و نزدیک و جدید و قدیمی بریم. در مورد دوستان و اقوام نزدیک هم بعد از تحویل سال یک تبریک کوتاه لازمه تا بعدا خدمت برسیم. پس نتیجه میگیریم که مجبوریم از اس ام اس استفاده کنیم!

یک قضیه دیگه آنکه وقتی یکی از این n نفر اس ام اس تبریک عید برای شما میفرسته، میشه جوابش رو نداد؟ آیا طرف فکر نمیکنه عجب آدم بی ادبی؟

جالب اینکه امروز چند نفر از افرادی که این پیشنهاد رو به من داده بودند، اس ام اس تبریک نوروز فرستادند.

خلاصه اینکه مخابرات خوش شانس تر از این حرفهاست و این موج هم مثل خیلی موج ها و تحریم های دیگه در ایران فقط از روی هیجان و احساسات بود و اصلا عمل نکرد و نمیکنه.

من هم امروز رای دادم، نه به این خاطر که چیزی را به کسی ثابت کنم، فقط به همین دلیل ساده که انتخاب کنم.
کسی را به شرکت در اتخابات تشویق نکردم، فقط گفتم باور کنید اینکه جناح الف در این انتخابات پیروز شود یا جناح ب، در زندگی ما تاثیری هرچند اندک دارد. برای کسی که نتیجه شرکت نکردنش را در انتخابات رییس جمهوری دیده، دیگر چه حرفی برای گفتن دارم؟
اعتقاد دارم اگر رای ندهم دیگران به جای من رای میدهند. با رای ندادن من هیچ اتفاقی نمی افتد. با رای ندادنم نمیتوانم چیزی را به کسی ثابت کنم.

به من ثابت شده هر وقت مردم حضور داشته اند و سرشان را در برف فرو نکرده اند ، نتیجه حضورشان را (باز هم هرچند اندک) حس کرده اند. انتظار معجزه ندارم. زمانی هم که برای اولین بار در زندگی به خاتمی رای دادم، با اینکه تقریبا کودکی بیش نبودم، انتظار معجزه نداشتم. ولی با چشم خود شاهد بودم تحولات زیادی در جامعه و در زندگی اطرافم رخ داد. زمانی هم که در مرحله دوم انتخابات رییس جمهوری رای دادم، دستم نلرزید که کار اشتباهی میکنم.
میدانستم که باید برای آینده ایران و مردم بترسم و نگران باشم. الان هم از خطر یکدست شدن دولت و مجلس و حذف تمام منتقدان میترسم. از خطر ارتجاع میترسم. از خطر فقر و تورم بیشتر می ترسم. از خفقان می ترسم.
هنوز هم کمی امید باقیست….
پ.ن. : امروز زن پیری بیسوادی با لیست اصول گرایان به محل رای دادن آمده بود و از ما میخواست برایش اسامی را بنویسیم. میگفت به من گفته اند که اگر به اینها رای ندهی مدیون خون شهدایی. به او گفتیم مادر فکر میکنی کسی که فقط خود و عقاید خود را اسلام و بر حق میداند، مسلمان است؟با خودم فکر کردم بلوغ سیاسی کسی که به زعم خودش انتخابات را تحریم میکند با این مادر پیر تفاوت چندانی دارد؟؟